از هر 100 نفر 6 نفر كل ثروت دنيا را دارند كه از آمريكاي شمالي هستند.

 از هر100 نفر 80 نفر در فقر زندگي مي كنند.

 از هر 100 نفر 50 نفر از سوء تغذيه خواهند مرد.

 از هر 100 نفر70 نفر مي توانند بخوا نند.

 از هر 100فقط يك نفر تحصيلات عالي دارد.

از هر 100نفر فقط يك نفر كامپيوتر دارد.

اگر شما هرگز مرگ خويشاوندي را در جنگ نديده  و هرگز برده نبوده ايد، بدانيد كه از 500 ميليون نفر ديگر خوشبخت تريد زيرا آن ها ديده اند.

اگر خوراكتان را در يخچال نگه مي داريد و پو شاكتان را در كمد ، اگر سقفي بالاي سر داريد وجايي براي خواب ، ‌‌‌‌‌ بدانيد از 57 درصد كل جمعيت دنيا ثروتمند تريد زيرا از هر100 نفر 57 نفر اين امكانات را ندارند.

اگر امروز كه بيدار شديد بيشتر احساس سلامت كرديد تا مريضي، شما خوشبخت تراز يك ميليون نفري هستيد كه تا آخر اين هفته بيشتر زنده نيستند.

 اگر هيچ وقت خطر جنگ و تنهايي زندان را حس نكر ده ايد، در شمار 500 ميليون نفر آدم خوشبخت دنيا هستيد. اگر مي توانيد در يك جلسه مذهبي شركت كنيد بدون اينكه اذيت و آزار، دستگيري، شكنجه و وحشت از مرگ داشته باشيد خوشبخت تر از سه ميليون نفر در جهان هستيد. كه با ترس و لرز و بيم از مرگ در مراسم مذهبي شركت     مي كنند.

اگر در جيب يا كيف خود پول داريد و مي توانيد گاهي كمي پول خرج كنيد ،جزو 8 در صد آدم هاي پولدار دنيا هستيد. اگر پدرو مادرتان هنوز زنده اند و هنوز با هم زندگي مي كنند واقعاً در نعمت به سر مي بريد.

اگر سرتان را بالا مي گيريد ولبخند مي زنيد و احساس خوبي داريد، خوشبخت هستيد ، چون خيلي ها مي توانند اين كار را بكنند، ولي اكثراً نمي كنند.

پس قدر خوشبختي خود را بدانيد و حداقل شكر گذار خدا باشيم.

پسرک با بدنی سوخته و نیمه جان روی تخت بیمارستان دراز کشیده بود ، که ناگهان شنید دکتر به مادرش می‌گفت: «هیچ امیدی به زنده ماندن پسرتان نیست، چون شعله‌های آتش به‌طور عمیق، بدنش را سوزانده و از بین برده است». اما پسرک به هیچوجه نمی‌خواست بمیرد. او با توکل به خدا و طلب یاری از او  تصمیم گرفت تا تمام تلاش خود را برای زنده ماندن به کار بندد و  زنده بماند و ... چنین هم شد.

او در مقابل چشمان حیرت زده‌ی دکتر به راستی زنده ماند و نمرد. هنگامی که خطر مرگ از بالای سر او رد شد، پسرک دوباره شنید که دکتر به مادرش می‌گفت: «طفلکی به خاطر قابل استفاده نبودن پاهایش، مجبور است تا آخر عمر لنگ‌لنگان راه برود».

پسرک بار دیگر تصمیم خود را گرفت. او به هیچ‌وجه نخواهد لنگید. او راه خواهد رفت، اما متاسفانه هیچ تحرکی در پاهای او دیده نمی‌شد. بالاخره روزی فرا رسید که پسرک از بیمارستان مرخص شد. مادرش هر روز پاهای کوچک او را می‌مالید، اما هیچ احساس و حرکتی در آنها به چشم نمی‌خورد. با این حال، هیچ خللی در عزم و اراده‌ی پسرک وارد نشده بود و همچنان قاطعانه عقیده داشت که روزی قادر به راه رفتن خواهد بود.

یک روز آفتابی، مادرش او را در صندلی چرخ‌دار قرارداد و برای هواخوری به حیاط برد. آن روز، پسرک بر خلاف دفعه‌های قبل، در صندلی چرخ‌دار نماند. او خود را از آن بیرون کشید و در حالی که پاهایش را می‌کشید، روی چمن شروع به خزیدن کرد. او خزید و خزید تا به نرده‌های چوبی سفیدی که دور تا دور حیاط‌شان کشیده شده بود، رسید.

با هر زحمتی که بود، خود را بالا کشید و از نرده‌ها گرفت و در امتداد نرده‌ها جلو رفت و در نهایت، راه افتاد. او این کار را هر روز انجام می‌داد، به‌طوری که جای پای او در امتداد نرده‌های اطراف خانه دیده می‌شد. او چیزی جز بازگرداندن حیات به پاهای کوچکش نمی‌خواست.

سرانجام، با خواست خدا و عزم و اراده‌ی پولادینش، توانست روی پاهای خود بایستد و با کمی صبر و تحمل توانست گام بردارد و سپس راه برود و در نهایت، بدود. او دوباره به مدرسه رفت و فاصله‌ی بین خانه و مدرسه را به خاطر لذت، می‌دوید. او حتی در مدرسه یک تیم دو تشکیل داد.

سال‌ها بعد، این پسرکی که هیچ امیدی به زنده ماندن و راه رفتنش نبود، یعنی دکتر «گلن گانینگهام» در باغ چهارگوش «مادیسون» موفق به شکستن رکورد دوی سرعت در مسافت یک مایلی شد!

منبع: بر گرفته از کتاب «سوپ جوجه برای روح»«جک کنفیلد» - «مارک ویکتورهنسن»